Op Sun, 7 Dec 2003 11:26:27 +0100, schreef "Moene" <nospam@no-spam>
:
>"Fullator" <clearinghouse@no-spam> schreef in bericht
>news:s6o3tv816flhccqlno592qr6047aosr1kh@no-spam
>> Op Sat, 6 Dec 2003 07:43:45 +0100, schreef "Moene"
><nospam@no-spam>
>> :
>> Gisteren had ik een meisje van 5 op consult met psychogeen
>mutisme: ze
>> weigerde te praten buiten de gezinscontext, wat op school grote
>> problemen gaf. De ouders waren stomverbaasd dat ze met mij een
>gewoon
>> gesprek voerde.
>>
>> (Maar ik kreeg hierin les van de besten: Milton Erickson).
>>
>> Je inleven in de gevoelens van de kinderwereld, en ze geven wat
>ze
>> nodig hebben. Het vraagt een vorm van empathie die we jammer
>genoeg
>> niet bij alle ouders terugvinden.
>
>Het klinkt me eerlijk gezegd ook een beetje als Chinees in de
>oren...
>Ofwel druk jij je hier uit in een taal die ik niet begrijp, ofwel
>zit ik erg, erg fout.
>
>Moene
>
Het zal wel aan mij liggen. Als ik niet met kinderen omga heb ik de
neiging wat cerebraal te worden.
Even vertalen:
(psychogeen mutisme: niet kunnen of willen spreken op psychische
gronden).
Het helpt als je de gevoelswereld kent van de kinderen waar je mee
omgaat. Maar die is gebonden aan de leeftijd. Kinderen van 4 denken
anders dan kinderen van 7. Inleven in de gevoels- en denkwereld van de
andere noemt men empathie. Erickson was hier magistraal in: hij bracht
bijvoorbeeld een tuinman onder hypnose door te praten over zijn
tomaten..
In dit geval: haar ouders hadden gezegd dat ze had genoten van de
verhaaltjes op onze website. Dus ben ik begonnen met voor haar
speciaal een heel nieuw verhaal te vertellen, dat nog nooit iemand
tevoren gehoord had.
In het verhaaltje werkte ik elementen over praten met elkaar (het ging
over een "babbelpoes" die haar snater niet kon houden, en een
konijntje dat niet dierf praten. Maar het konijntje raakte aan een
gelukssteentje, dat het makkelijk maakt om te praten. En zo werd het
ook een babbelkonijn.
En laat me nu toch niet toevallig zelf zo'n twee steentjes
(tijgerogen) hebben, zeker! Ze mocht kiezen tussen een papa (grote) en
een kindjes (kleine) geluksteen. Ze koos voor de kleine. En begon
meteen met me te babbelen. Voilą.
Een toepassing van animistisch denken van een vijfjarige.
Minder Chinees nu?
Fullator
Fullator <clearinghouse@no-spam> schreef:
> In dit geval: haar ouders hadden gezegd dat ze had genoten van de
> verhaaltjes op onze website. Dus ben ik begonnen met voor haar
> speciaal een heel nieuw verhaal te vertellen, dat nog nooit iemand
> tevoren gehoord had.
> In het verhaaltje werkte ik elementen over praten met elkaar (het ging
> over een "babbelpoes" die haar snater niet kon houden, en een
> konijntje dat niet dierf praten. Maar het konijntje raakte aan een
> gelukssteentje, dat het makkelijk maakt om te praten. En zo werd het
> ook een babbelkonijn.
> En laat me nu toch niet toevallig zelf zo'n twee steentjes
> (tijgerogen) hebben, zeker! Ze mocht kiezen tussen een papa (grote) en
> een kindjes (kleine) geluksteen. Ze koos voor de kleine. En begon
> meteen met me te babbelen. Voilą.
Meer van dat!
--
Vriendelijke GNUtjes,
Pros
Vitae forma vocatur, Fullator <clearinghouse@no-spam>, die Sat, 06
Dec 2003 14:07:06 GMT, in littera
<s6o3tv816flhccqlno592qr6047aosr1kh@no-spam> in foro be.politics (et
aliis) vere scripsit quod sequitur:
>Op Sat, 6 Dec 2003 07:43:45 +0100, schreef "Moene" <nospam@no-spam>
>:
>
>
>>> Jij had dan het geluk dat je dochter intelligent genoeg was om
>>te
>>
>>Niets geluk: dat volgt rechtstreeks uit 20 jaar dagelijkse omgang.
>>
>>> begrijpen dat haar extreem linkse houding contradictorisch was
>>met die
>>> andere elementen uit haar waardensysteem. Niet alle adolescenten
>>> beschikken over die intelligentie. En zelfs al hebben ze die wel
>>dan
>>> zijn ze niet altijd bereid die intelligentie ook te gebruiken.
>>
>>Dan hebben ze andere - vanuit hun standpunt zeer goede - motieven
>>om dat niet te doen.
>>
>>Moene
>>
>De kunst van het opvoeden bestaat erin het referentiekader van je
>kinderen te kunnen volgen en ze dus in hun eigen taal en motieven aan,
>te spreken.
>
Goed gezien.
>Gisteren had ik een meisje van 5 op consult met psychogeen mutisme: ze
>weigerde te praten buiten de gezinscontext, wat op school grote
>problemen gaf. De ouders waren stomverbaasd dat ze met mij een gewoon
>gesprek voerde.
>
>(Maar ik kreeg hierin les van de besten: Milton Erickson).
Ik heb een vriend gekend, helaas nu overleden, die tot een jaar of 5
geen woord heeft uitgesproken, en van de ene dag tot de andere normaal
sprak. De ouders waren hopeloos, maar toen wist men nog niet zo
precies wat met dit soort toestand om te gaan. Die jongen was
hoogbegaafd en werd later een briljante burgerlijk ingenieur.
>Je inleven in de gevoelens van de kinderwereld, en ze geven wat ze
>nodig hebben. Het vraagt een vorm van empathie die we jammer genoeg
>niet bij alle ouders terugvinden.
en niet enkel bij ouders voor hun kindenren: Hoeveel artsen en
soortgelijken zijn geen tecnische biologische loodgieters en hebben
geen oor voor de psy-aspecten van de patiėnten die bij hun op consult
gaan. Niet goed luisteren naar de klachten van de mensen kan
onmogelijk goede geneeskunde als gevolg hebben.
>
>Fullator
--
Fusti
Op Sun, 07 Dec 2003 22:47:43 +0100, schreef F u s t i g a t o
r <Fustigator@no-spam> :
>>Zeg dat eens tegen een puber wiens hormonen als vloeibaar dynamiet
>>door zijn aderen razen ;-))
>
>
>Je beeldspraak blijft me verbazen.
>
>Hang je de school van de laat-barok aan , of ben je eerder een
>volgeling van het expressionisme?;-))))
>>Fullator
Laat ons het bij expressionisme houden. Zowel in de literatuur als in
de beeldende en grafische kunst. Alhoewel Jugendstil/Art Nouveau en
Bauhaus me ook aanspreken. Met enige bewondering voor de BBC-serie
Poirot, waar zeer meticuleus de stijl werd gevolgd. Maar evenzeer de
reactie van Adolf Loos, met zijn vorm die de functie volgt.
Voor muziek mag het Barok zijn: Bach en Telemann. Met daarnaast
Mahler, natuurlijk.
Fullator.
